Psi mističnog istoka: ko je bio gospodar pasa?

Značajan deo stručne javnosti deli mišljenje da su indijske doge ukrštene sa velikim balkanskim psima (psi iz Epira) i da su tako dobijeni čuveni molosi, odavno poznati kao dobri čuvari ljudi i stoke.

Sreća bi bila za hiljade ljudi, kad bi mogli da na Sudnji dan kažu: „Voleo sam iskreno i živeo pošteno kao moj pas“ – Henry Ward Beecher (24.06.1813 – 08.03.1887), američki sveštenik, socijalni reformator i narodni tribun.

Lutajući za odgovorom otkud mi ovde, tragajući po arheološkim nalazištima, analizirajući pronađeno, zapisano, naslikano, odmotavajući gordijevski zamršen DNK, zagubljeni, a zubom vremena i oštećeni naučnički mozaik ”Stvaranje našeg najboljeg prijatelja”, dobijao je svakim novim otkrićem novi kamenčić, boju, detalj… Naš verni skutonoša, jednostavno je bio tu, gde god se čovek nalazio…
Brdoviti predeo zapadno od reke Ind (Indus), nomadski narodi naselili su negde oko 6000. godine pne. Cilizacija, koju poznaju samo vrsni istoričari, u gradovima Mohenjo-daro i Harap, bila je oko 3000. godine pne razvijena kao i mesopotamijska ili egipatska, i naravno imala je pse.
Mistične legende drevne Indije govore da je indijsko vrhovno božanstvo Shiva, poznat po tome da ima moć da promeni oblik, u jednom svom važnom obliku, prepoznaje se kao gospodar pasa. Kao i svako vrhovno božanstvo postoje situacije i kada je Shiva nezadovoljan/ljut, i tada uzima oblik ljutitog Bhairava-e i vodi svog podanika, psa, sa sobom. Drugo, ali ne i manje važno, božanstvo ove religije i tog vremena, Dattatreya (personifikacija Brama-e, Vishu i Shiva-e) uvek u svojoj pratnji vodi četiri psa. Ta četiri psa prema tumačenju ove religije simbolišu četiri glavna učenja u glavnoj zbirci znanja Veda.


Indijska pustinja, tačnije regioni Kachchh i Bhawalpur u oblasti Pendžab, otadžbina su i velikog Indijskog mastifa ili  Alang-o mastifa, (doduše neki ga još zovu i Sindh mastif). Postoje naučne hipoteze, a i saznanja, da se u severnim delovima Indije ili u regionu Tibeta nekada davno pojavio, verovatno kao proizvod nepoznate genetske mutacije, jedan ekstremno veliki pas. Da li su ovi mastifi potomci tog psa, ostaje otvoreno pitanje za sada, ali da su impresivne snage, u to nema sumnje. Istorijski pisani podaci govore da su postojali i pre 486. godine pne, a da ih je kao snažne i respektabilne ratnike u Grčku doneo vladar Xerxes dvadeset godina kasnije. Veliki Aleksandar Makedonski, govore knjige, bio je njihov odgajivač i smatra se da su upravo u njegovo vreme bili u zenitu kao ratni psi. Persijski vojni „eksperti“ tog doba formacijski su ga koristili kao vernog sledbenika vojnika u ratnim pohodima i kao čuvara vojnih kampova. Dvorovi Maharadži tog vremena i plemstvo koristilo ga je za lov na geparde i druge velike mačke (da li je ovde koren tog viševekovnog i nepremostivog neprijateljstva između pasa i mačaka), ali nije ga zaobišla ni uloga gladijatora (ultimat-fajtera savremeno rečeno) u arenama širom ovog regiona, a protiv svojih četvoronožnih rođaka…

Regioni Avganistana, Pakistana, Indije (a zabeleženo je njihovo prisustvo od šireg Orijenta sve do Japanskih ostrva), takođe su poznati po poludivljim čoporima pasa koje nazivamo Parija-psi (Pariah – Izgnanik). Oni sada nisu domaći psi i smatra se da su potomci starih vrsta pasa koje je čovek imao, pa napustio. Drugi su pak uvereni da su „prelazna karika“ verovatno između vuka i domaćeg psa u početnoj fazi pripitomljavanja. Činjenica je da su ljudi ponovo pokušavali da ih odomaće, ali do sada bez nekog značanijeg uspeha. Žive u čoporima na ivicama urbanih ljudskih naseobina, hrane se ostacima hrane najčešće na đubrištima, a pretpostavlja se da su svi ružni pridevi i ostala loša poređenja vezana za pse, došli od njihovog ponašanja…

Da li je baš tako…
Indija je i domovina i Canis laniger tibetanus tj. crnoj tibetskoj dogi koja pak vuče direktne korene od indijskog vuka tj. Canis lupus laniger (ovaj vuk živi na Tibetu, u unutrašnjosti Kine, Mandžuriji, Mongoliji i jugozapadnoj Rusiji). Značajan deo stručne javnosti deli mišljenje da su indijske doge ukrštene sa velikim balkanskim psima (psi iz Epira) i da su tako dobijeni čuveni molosi odavno poznati kao dobri čuvari ljudi i stoke. Ti psi su bili krupni i veoma jaki, oštre, snažne dlake, crne ili bele boje i uspravnih ušiju. Molose su odgajajali Molosi, narod ilirskog (što znači i našeg) porekla, po kome su ovi psi i dobili ime. Zahvaljujući svom karakteru i dokazanoj hrabrosti i trgovcima čije su putujuće karavane čuvali, kao i Feničanima, čuvenim morskim špediterima tog doba, stigao je i na engleski dvor pre rođenja Isusa Hrista.
Za širi region Tibeta vezan je i jedan, veoma redak, a nama danas svakako neprihvatljiv, obred sahranjivanja preminulog. Obred se odvijao tako što bi preminulog pojeli posebno odgajani psi za tu namenu. Verovalo se da tako preminuli dobija bolji život u zagrobnom životu… Yama, tačnije Yamarāja, poznat u Indiji kao gospodar smrti (prvi put ga pominju u Vedama, knjigama znanja drevne Indije), koji je bio prvi smrtnik koji je umro i postao božansko biće, mrtvima je presuđivao i sprovodio ih u raj ili pakao. One koje su „ispratili“ psi, nije sprovodio. Sami su se izborili.

Author: Ljiljana Milovanović

Trudimo se da naš portal bude ispunjen bogatim sadržajem o psima, kako bi vas o svemu u vezi sa njima informisali i ujedno vam pomogli da svaki dan naučite nešto novo. Želite da imate psa ili već imate psa? Na pravom ste mestu!

Share This Post On
468 ad

Submit a Comment

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *